اندیشه ی انتقادی در حسابداری
درباره سایت
آخرین مطالب
- دورهی آموزشیِ تحلیلِ مالیِ سرمایه-گذاری
- دورهی آموزشیِ تحلیلِ مالیِ سرمایه-گذاری
- دنیای بیگانه
- با داستایووسکی، از مزدوری تا قمار-بازی
- مسأله محتوا نیست، آگاهی است
- کتابِ زمان و روایتِ پل ریکور
- تخصیصِ منفعتِ اقتصادی تنها با اختصاصِ یک کلمه
- بنیان های حسابداری
- نیاز به گزارش های بیشتر - گزارشِ شرکت (Corporate Report)
- بهترین راه کسب پول چیست؟
امکانات وب
مارکس به نقش کلیدی کالا در اقتصاد سرمایه-گرا اشاره می کند. احتمالا بعدا در بحث کالایی-سازی می خواهد از این مفهومی که برای کالا توصیف می کند استفاده کند. او می گوید: «ثروت جامعه هایی که در آن ها سرمایه-گرایی حکم-فرما است٬ به شکل ... «کالا» بازنموده می شود». از دید او در ابتدای کار٬ کالا یک چیز خارجی است که به وسیله ی «ویژگی های» خود «نیازهای» آدمی را بر می آورد. مهم نیست که این نیازها از خواسته های تن سرچشمه بگیرد یا ناشی از نوع نگاه یا تخیل انسان باشد و این هم مهم نیست که آیا به طور مستقیم برای رفع نیازها مصرف می شود یا برای تولید کالاهای دیگری استفاده می شود که آن ها به نوبه ی خود نیازها را ر
متنی که در پی خواهد آمد٬ حاصل واکاوی احمد اشرف از تاریخ اقتصاد سیاسی ایران است. همان طور که غنی نژاد در کتاب اخیرش با نام «اقتصاد و دولت در ایران» مطرح می کند٬ دو نظریه ی اصلی ایرانی در مورد تاریخ اقتصاد سیاسی ایران وجود دارد که یکی توسط کاتوزیان و دیگری توسط احمد اشرف مطرح شده است. مقاله ی حاضر که در مجله ی «نگاه نو» به سال ۱۳۴۶ در چندین قسمت منتشر شد٬ نگاه اشرف به موضوع اقتصاد سیاسی ایران را توضیح می دهد. از آنجا که من نسخه ی الکترونیکی از این مقاله نیافتم٬ با مراجعه به کتابخانه ی ملی آن را دریافت و مطالعه و سپس بخش عمده ی آن را تایپ کردم که دیگر پژوهشگران هم به راحتی به آن دسترسی داشته باشن
لاپوشانی کردن وانمود کردن است به نداشتن چیزی که کسی دارد. شبیه-سازی کردن جعل کردن داشتن چیزی است که کسی ندارد. یکی حضور را می رساند و دیگری غیبت را. ولی موضوع از این پیجیده تر است چرا که شبیه-سازی کردن وانمود کردن نیست: «کسی که بخواهد یک بیماری را جعل کند می تواند به-سادگی در رختخواب بماند و همه را بر آن دارد که باور کنند بیمار است. کسی که یک بیماری را شبیه-سازی کند در خود برخی از نشانه های آن بیماری را تولید می کند» (Littre). پس لاپوشانی کردن و وانمود کردن هیچ کدام آسیبی به اصل واقعیت نمی زنند: تفاوتْ همیشه کاملا روشن است٬ اصل واقعیتْ تنها به-سادگی با نقابی پوشانده شده است٬ ولی شبیه-سازیْ تفا
بودریار در کتاب شبیه-ساختگان خود٬ یک چرخه ی دلالت ها را که دقیقا به هیچ چیز اشاره نمی کند٬ به تصویر می کشد. دال هایی که ابتدا به واقعیاتی اشاره می کنند٬ بعد واقعیات را جعل می کنند٬ سپس غیبت واقعیت را پنهان می کنند٬ و در آخر ارتباط خود را با هر نوع واقعیتی (حتی غیبت واقعیت) از دست می دهند٬ و به-خودی-خود یک شبیه-ساخته ی محض می شوند. او توضیح می دهد که میان وانمود کردن و شبیه-سازی کردن تفاوت هست: «... لاپوشانی٬ وانمود کردن به نداشتن چیزی است که کسی دارد. شبیه-سازی٬ جعل داشتن چیزی است که شخص ندارد... وانمود کردن و لاپوشانی کردن آسیبی به اصل واقعیت نمی زند: تفاوت٬ همیشه روشن است٬ فقط بسادگی پنهان ش
برچسب: نظراتی,خصوص,شبیهساختگان,بودریار, نویسنده: پندار حسینپور تاريخ: شنبه 28 مرداد 1396 ساعت: 0:12
فوکو را فراموش کن گفتمان فوکو خود یک گفتمان قدرت است. نوشتار فوکو از یک سو مارپیچ توانمند زایایی که دیگر معماری مستبدانه ای نبوده بل انشعابی تو در تو, پیچش و چرخشی بی آغاز است که هر چه گسترده تر و راسخ تر در حال واگشایی است و اما از سوی دیگر جریان قدرت شاخه شاخه ای است که از سرتاسر شبکه مختلخل امور اجتماعی ذهنی و شبکه ی تن ها بیرون تراویده و به گونه ای ناپیدا در حال تنظیم فن آوری های قدرت است (جایی که روابط قدرت و فریبندگی به شکلی ناگشودنی در هم تنیده است). گفتمان فوکو فضایی که خود گشوده جریان یافته، آن فضا را پرورده و از خود می آکند. بندها و فصل ها در مارپیچ ها تاب می خورند؛ یک شاهکار مرکز زد
بخش «پایان پانوپتیکون»
نام این بخش از یک طرح معماری به نام پانوپتیکون گرفته شده است که توسط جرمی بنتام٬ فیلسوف و نظریه پرداز اجتماعی انگلیسیس ارائه شد. مفهوم بنیادی این طرح آن است که این امکان را فراهم کند که همه ی ساکنین این بنا (pan) توسط یک شخص ناظر واحد مشاهده (opticon) شوند بدون این که بتوانند بفهمند آیا تحت نظارت هستند یا نه. بودریار کار خود را در این بخش با یک مثال از سریال خانواده ی لاود شروع می کند. در این سریال پر طرفدار٬ زندگی عادی خانواده ای به نام لاود در طی هفت ماه بدون هیچ فیلمنامه ای فیلمبرداری و از طریق تلویزیون پخش می شد:
«هنوز هم این ایدئولوژیِ تجربه ی زنده – نبش قبر واقعی
برچسب: باز,یادداشت,هایی,شبیهساختگان,بودریار,پایان,پانوپتیکون, نویسنده: پندار حسینپور تاريخ: شنبه 28 مرداد 1396 ساعت: 0:12
خاصیت دستگاه های ارتباط جمعی٬ اغراق و هیجان است.
گاهی فکر کنید و اندیشه نمایید. اگر صبور و خوددار و با گذشت نشوید٬ روزگار سختی را خواهید گذرانید.
اغلب مالکین و زارعین تریاکْ مفصل کاشته اند٬ اما من به علت اعتقادم از این کار ابا کردم.
کودک وار به بازی مشغولم
در همین ادبیات کهن و کلاسیک فارسی به مدارجی از بصیرت و آگاهی می شود پی برد که بعید به نظر می رسد تمدن غرب٬ از آن بویی برده باشد. نمی توانم تاسف نخورم که تو علی رغم تسلطی که به زبان فارسی داری٬ از آن بی بهره بمانی و ندانسته گرفتار کابوس فرنگی ها در باره ی اندازه گرفتن بشوی... علم را دقت می دانند و دقت را هم شمردن و اندازه گرفتن...
مرت
بخش ابتدایی سرود:
و اگر تو خواهی گفت که این حکایت می آموزد
درسی، یا جناب کشیش الیوت
زبانی طبیعی تر یافته است تویی که می اندیشی
خواهی
شد به دوزخ به شتاب
ان روز ابرها بر فراز «ذوق» بودند
و سه روز ابرهای برفی بر فراز دریا
همچون صفی از کوه ها انباشته شده بودند
برف می بارید(.)یا باران، بی رحم می بارید، دیواری از خطوط
چنان که می توانستی ببینی کجا هوا باز بود
و کجا باران در کنارش می بارید
یا برف میبارید در کنارش هفده
سال بدین منوال، نوزده سال، نود سال
بدین منوال
و یارو ریشوئه می گه (با پاهای هرگز شلوار به خود ندیده) «اگه
اینطوره، هر دولتِ دو زاری ای می تونه
سود نقدی بده؟»
سرگرد قدری مزمز